Dlaczego wyszłam za mąż?

Napisałam już kilka ślubnych postów jednak może należałoby zacząć od początku. Ludzie pobierają się z wielu powodów. Czasem z rozsądku, czasem z wielkiej miłości. W niektórych kulturach małżeństwa są aranżowane, czasem ludzie pobierają się pod wpływem impulsu. Niektóre związki muszą dojrzeć do takiego kroku. Czasem kobiety bardzo naciskają, czasem dziecko jest w drodze i tak wypada… Znam ludzi, którzy zrobili to ze strachu przed samotnością.

Smutne lub przerażające są czasem te powody. A chciałoby się wierzyć, że ludzie robią to miłości i z potrzeby serca. Czy mają w międzyczasie rozterki i wątpliwości? Często tak. Widać jednak czasem tak musi być. To poważny krok i niesie za sobą długotrwałe skutki. 

Bajki w dzieciństwie uczą nas, że „żyli długo i szczęśliwie” jednak nie jest to ani tak piękne ani  pewne. Czasem wydaje się to oksymoronem. Początkowe szczęście może zostać zaburzone przez osoby postronne jak rodzice lub system gospodarczy. Po ślubie na szczęśliwe trzeba sobie zapracować. I to często w pocie czoła. Zazwyczaj jesteśmy z zupełnie innych rodzin, dobrze jak jeszcze mamy podobne zapatrywania na życie i świat. Fajnie jeśli lubicie podobne filmy bo przynajmniej do kina da się pójść we dwoje. Gorzej jak nie lubicie tego samego jeść bo znacznie to skomplikuje życie. Ciężko będzie osobie powolnej z rozbieganą choleryczką. Niby taki szczegół i nasza miłość przetrwa wszystko ale na co dzień może nie być tak łatwo. 

Swoje wybory trzeba przemyśleć zanim się stanie przed osobą, która każe Ci powtarzać: „ja biorę sobie za żonę/za męża…” Potem tak łatwo się nie wykpisz.

Czy ja byłam tego świadoma. Niby tak. Czy żałuję? Nie. Jako nieco ponad roczna żona mogę powiedzieć, że nasz związek się zmienił. Cały czas ewoluuje. Nie zawsze jest łatwo. Czasem mamy ochotę się zamordować, zapewne wzajemnie. Nie robimy tego bo nie wyobrażamy sobie życia bez siebie. Posiadanie męża jest fajne. Ale bardziej ukochanego. To nie powinno się wykluczać a równać. Miłość nie jest prostą sprawą i wywraca życie do góry nogami. Tak musi być. W jakiejś części przestajemy być egoistami. Trzeba myśleć o tej drugiej osobie, zastąpić ja słowem my. Jeśli bierzesz pod uwagę rozwód zanim powiedziałeś „tak” to daj sobie spokój. Bez świadomości, że związek to ciągła walka o Was, a nie między Wami nie zbudujesz niczego trwałego. Łatwo powiedzieć kocham, trudniej to udowadniać każdego dnia.

Dlaczego ja wyszłam za mąż?

Bo spotkałam mężczyznę, z którym jest lepiej niż bez niego. I dla którego warto otworzyć rano oczy  by powiedzieć „dzień dobry”. Życzę Wam tego samego.

Ślub jest jednym ze wspanialszych momentów jeżeli wychodzi się za właściwego człowieka. Ale też jedną z ważniejszych decyzji jaką podejmujecie. Nie róbcie tego bez dogłębnego zastanowienia. Bądźcie szczęśliwi. Sami lub w parze.