I tak ocenisz mnie po wyglądzie!

Już widzę te głosy sprzeciwu. Powiecie, że liczy się osobowość, inteligencja i to co w sercu. A wygląd ma mniejsze znaczenie. Lub wręcz odwrotnie, zgodzicie się z tym w całej rozciągłości. W końcu zostało już potwierdzone naukowo, że ładnym o wiele w życiu łatwiej. Mamusie bardziej kochają ładne dzieci, w szkole ładnym prędzej ujdzie na sucho nieodpowiednie zachowanie. Do pracy zwykle wybiorą osobę, która miała lepsze zdjęcie w CV. O ile oczywiście nie okaże się, że to był fotomontaż... I analogicznie, na swoich życiowych partnerów wybierzemy raczej kogoś atrakcyjnego, gdyż... chcemy mieć ładne dzieci. I tak właśnie koło się zamyka. Błędne? Niekoniecznie. W końcu nie chcemy żeby nasze dzieci musiały biegać w torebkach na głowie. A znacie ten żart, w którym mówi się, że jeśli powiesić zdjęcie kogoś szczególnie nieurodziwego na lodówce to nie ma potrzeby stosowania innych diet? I tak nikt jedzenia nie tknie...

I teraz właśnie czas na Was. Powiecie, że jestem małostkowa, oceniam ludzi po pozorach. Ba, jeszcze gorzej. Jestem skąpa poznawczo, leniwa. Nie sięgam do głębi, duszy, w której to kryje się wielkie bogactwo. A wygląd... Pff, i tak przeminie.

A figa! Wcale nie jesteście lepsi. Bo skąd się wzięły określenia takie jak „paszczur, pasztet, kaszalot, kreatura, maszkara, monstrum, nieboskie stworzenie, paskuda, paszczak, pokemon, pokraka, potwór, raszpla, strach na wróble, szantrapa, szkarada, upiór...”? Ja je wymyśliłam? Otóż nie. Ile razy ze złości, dla żartu lub tak sobie w zwykłej rozmowie wypowiedzieliście którąkolwiek z powyższych konfiguracji? A jest jeszcze wiele podobnych określeń.

Psycholodzy tłumaczą, że ocenianie po wyglądzie w trakcie kilkudziesięciu pierwszych sekund jest faktem. Każdy to robi. Te kilka pierwszych chwil decyduje o naszej opinii o innych. Skąpstwo poznawcze jest w nas. Tak przystosowała nas do życia biologia. Poznajemy kogoś, oceniamy ryzyko, ewentualne niebezpieczeństwo.

I mówcie co chcecie ale niejednokrotnie w życiu po kilku chwilach wiedziałam, czy dana osoba stanie się moim przyjacielem czy wrogiem. I była to ocena prawidłowa. Wszelkie próby przełamania się, poznania lepiej człowieka, który wydał mi się „nieciekawy” lub wywołującego we mnie odczucie niechęci spełzały na niczym. Zawsze utwierdzałam się w poprzednich odczuciach. Niechęć do kogoś tylko się pogłębiała, obopólna.

Jestem osobą głęboko wierzącą w intuicję. Poruszam się po świecie za pomocą zmysłów. 6 zmysł w to włączając. I zmysły te nigdy mnie nie zawiodły.

Jakimi więc jesteśmy hipokrytami trzymając się pięknych i wzniosłych słów o pięknie wnętrza jako wartości nadrzędnej? Dość dużymi jak mniemam... I wydając o wiele za dużo pieniędzy na zachowanie piękna. A przecież jest tyle chorych dzieci, głodnych, biedujących... A Wy wolicie kremy od Estee Lauder lub torebki Michaele Korsa? I oglądacie kolejną hollywoodzką produkcję, gdzie nie uświadczycie pomarszczonej, starej aktorki. A nie lepiej obejrzeć jakąś pozycję kina niezależnego?

To nie mówcie o wzniosłościach skoro nie stosujecie ich we własnym życiu. Bo mówić pięknie to każdy umie... A wprowadzić do własnego życia, no cóż, nieliczni...