Tylko nie bądź grzeczna, czas na zmiany. Era niezależnych kobiet.

Jak byłaś wychowywana? Na grzeczną czy nie? Czy rodzice powtarzali Ci „bądź grzeczną dziewczyną”? Mam nadzieję, że nie. Mi niestety tak. Urodziłam się w latach dziewięćdziesiątych więc wydawałoby się, że stosunkowo niedawno jednak i ja zostałam wychowana na grzeczną. Miałam siedzieć cicho, być miła i posłuszna. Konsekwencje takiego wychowania ścigają mnie do dziś. Bardzo ciężko mi wypracować w sobie zdrowy egoizm. Pozwalam sobie już na niego jednak często nie obchodzi się bez poczucia winy. Niby wiem, że należy mi się odpoczynek, czas dla siebie. Mogę mieć gorszy dzień lub zwyczajnie walczyć o swoje zdanie jednak poczucie winy i tak przychodzi.

Może kiedyś pójdę na terapię. Póki co sama staram się nad sobą pracować. Wiem, że tylko tak mogę przeżyć życie bez poczucia winy. Może kiedyś uda się go pozbyć. Nie chcę zmienić się w gderliwą matkę, która wszelkie swoje nieszczęścia przerzuci na swoje dzieci. Nie chcę by coś musiały bo je urodziłam, przewijałam, wychowałam. Rodzicielstwo to wybór i uważam, że dorośli ponoszą odpowiedzialność za swoje decyzje. Jedynym obowiązkiem jest miłość. I to nie dzieci do rodziców ale działa to w dwie strony. Nie chcę być kolejną styraną życiem matką Polką. Czas skończyć z tą martyrologią.  Nie dawajmy z siebie więcej niż możemy i chcemy, nie za wszelką cenę. Jeśli damy za dużo, to za wiele będziemy wymagać w zamian.

Poświęciłam ci całe życie, najlepsze lata a ty… ile razy to słyszeliście?

Nie chodzi o to żeby dawać po to żeby coś uzyskać. Dawajmy Tyle żeby potem nie wymagać nic w zamian. Kochajmy i dawajmy w imię miłości a nie przyszłych korzyści.

Jeśli dajemy to nie po to żeby podbudować swoje ego.
A przynajmniej niech to nie będzie główny cel. Dzieci szczęśliwych i spełnionych matek są szczęśliwsze. Wiedzą, że jak dorosną  też mogą takie być. Szczęśliwe i spełnione. Bez wyrzutów sumienia.

Pozwólmy na to. Sobie. I kolejnym pokoleniom.